تبلیغات
کمیته تحقیقات دانشکده پرستاری ومامایی زنجان - پیشگیری و درمان دارویی اسهال مسافرتی

کمیته تحقیقات دانشکده پرستاری ومامایی زنجان
 

محل درج آگهی و تبلیغات
 
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 3 دی 1391 توسط محمد حسینخانی

اسهال مسافرتی، شایع‌ترین بیماری است که ساکنان کشورهای توسعه‌یافته را که از مناطق در حال‌توسعه بازدید می‌کنند، گرفتار می‌کند. براساس منطقه مورد بازدید، 70-30 درصد از مسافران به اسهال مسافرتی دچار می‌شوند. بیشترین میزان اسهال مسافرتی به دنبال سفر به آمریکای لاتین، آسیای جنوبی و آفریقا رخ می‌دهد. اسهال مسافرتی به ندرت تهدید‌کننده حیات است اما در کودکان و سالمندان به دلیل احتمال وقوع دهیدراتاسیون شدید خطرناک است. سالانه میلیون‌ها نفر از مسافران به اسهال مسافرتی مبتلا می‌شوند، بنابراین اطلاع از راه‌های پیشگیری از این بیماری و درمان آن ضروری است.

باکتری‌های پاتوژن در 90-80 درصد از موارد اسهال مسافرتی مقصر هستند. شایع‌ترین ارگانیسم بیماری‌زا در این میان، اشریشیاکولی‌انتروتوکسیژنیک است. در جایگاه بعدی به ترتیب کمپیلوباکتر ژژونی، گونه‌های مختلف شیگلا و گونه‌های سالمونلا هستند. برخی از باکتری‌ها سمومی را آزاد می‌کنند که به دیواره روده متصل می‌شوند و مسبب اسهال هستند. در حالی که سایر باکتری‌ها تنها با حضور خود روده را تخریب می‌کنند. ویروس‌های اینتریک (روتاویروس و نوروویروس) و پارازیت‌های پاتوژن نظیر ژیاردیا و کریپتوسپوریدیم می‌توانند به‌طور اولیه در کودکان و نوزادان اسهال مسافرتی ایجاد کنند.

براساس اعلام اداره کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها، مقصد نهایی مسافر مهم‌ترین عامل تعیین‌کننده میزان خطر است. بر این اساس جهان به 3 بخش با خطر زیاد، متوسط و اندک تقسیم‌بندی می‌شود. پرخطرترین مناطق برای ابتلا به اسهال عفونی عبارتند از خاورمیانه، آمریکای لاتین، آسیای جنوبی، مکزیک و آفریقا. میزان شیوع اسهال مسافرتی در این مناطق از 90-20درصد به ازای هر 2 هفته اقامت متغیر است. مناطق با میزان خطر متوسط عبارتند از اروپای شرقی، آفریقای جنوبی و بخش‌هایی از جزایر کارائیب که در این مناطق 20-8 درصد از مسافران به اسهال مسافرتی مبتلا می‌شوند. کشورهایی نظیر ایالات متحده، کانادا، استرالیا، نیوزلند، ژاپن و اروپای غربی در مناطق با خطر اندک طبقه‌بندی می‌شوند و خطر وقوع اسهال مسافرتی برای هر بازدید‌کننده کمتر از 8 درصد است. اسهال مسافرتی ممکن است با طیف وسیعی از علایم روده‌ای از جمله کرامپ‌های شکمی، تهوع، استفراغ، تب خفیف، کاهش اشتها و مدفوع خونی بروز کند. یک اپیزود اسهال مسافرتی کلاسیک عبارت است از دفع سه یا تعداد بیشتر مدفوع شل در فاصله 24 ساعت به علاوه یک یا تعداد بیشتری از علایم روده‌ای. اگر تراکم زیادی از باکتری‌ها بلعیده شوند، شروع اسهال مسافرتی ممکن است به سرعت اتفاق بیفتد. بیشترین موارد اسهال مسافرتی 5-3 روز طول می‌کشند. پاتوژن‌های ویروسی نظیر نوروویروس با استفراغ و طول مدت بیماری مشابه بروز می‌کنند. علایم اسهال مسافرتی اغلب خودمحدودشونده هستند و مدت بیماری کوتاه است. حدود 20 درصد از بیماران به 2-1 روز استراحت نیاز دارند و تا 40 درصد از بیماران به ناچار فعالیت‌های از پیش برنامه‌ریزی شده خود را به تعویق می‌اندازند. بیشتر موارد اسهال مسافرتی در طول هفته اول مسافرت اتفاق می‌افتد و ممکن است طی چند روز بدون درمان برطرف شوند. اسهال مسافرتی مقاوم به درمان عبارت است از اسهالی که بیشتر از 14 روز طول بکشد.

راه‌های متعددی برای کاهش احتمال ابتلا به اسهال مسافرتی وجود دارند. آموزش در مورد اجتناب از مصرف موادغذایی و مایعات پرخطر، رعایت سطح بهداشت خوب و مصرف داروهای پیشگیری‌کننده از آن جمله‌اند. بهترین راه پیشگیری از اسهال مسافرتی، افزایش اطلاع فرد در مورد مصرف غذا و مایعات سالم است.

بیسموت ساب سالیسیلات در پیشگیری از اسهال مسافرتی موثر شناخته شده است. هر چند مصرف پروفیلاکتیک آنتی‌بیوتیک‌ها در اسهال مسافرتی موثر است، در اغلب موارد مصرف آنها توصیه نمی‌شود زیرا خطر بروز عوارض ناخواسته بیماری و مقاومت آنتی‌بیوتیکی به بیمار تحمیل می‌شود، بنابراین پروفیلاکسی فقط باید در بیماران مبتلا به نقص ایمنی و مبتلایان به بیماری‌های مزمن روده‌ای یا با سابقه عوارض ناتوان‌کننده شروع شود. سیپروفلوکساسین و ریفاکسیمین می‌توانند با میزان اثربخشی 90-70 درصد از اسهال مسافرتی پیشگیری کنند. ریفاکسیمین هنوز از سوی سازمان غذا و داروی آمریکا برای پیشگیری از اسهال مسافرتی مورد تایید قرار نگرفته است، اما می‌توان از آن در مسافرانی که در معرض خطر هستند، سود جست.

موارد حاد و شدید اسهال مسافرتی در صورتی که درمان نشده رها شوند می‌توانند به از دست رفتن آب و الکترولیت‌ها و کاهش حجم منتهی شوند. تمام افرادی که قصد سفر به مناطق با خطر بالای ابتلا به اسهال مسافرتی را دارند باید در مورد این بیماری و لزوم شروع زودهنگام درمان آن آموزش ببینند. اهداف درمانی عبارتند از جلوگیری از دهیدراتاسیون، کاهش شدت و مدت علایم و پیشگیری از به هم خوردن فعالیت‌های از پیش تعیین شده مسافر. از آنجا که علل باکتریال اسهال مسافرتی شایع‌تر از سایر علل هستند، آنتی‌بیوتیک‌ها درمان اصلی این بیماری محسوب می‌شوند. آنتی‌بیوتیک‌ها را می‌توان برای مسافران با علایم متوسط تا شدید که به درمان‌های علامتی پاسخ نداده‌اند، تجویز کرد. تک دوز خوراکی یک آنتی‌بیوتیک اغلب برای درمان اسهال مسافرتی کافی است. هر چند آنتی‌بیوتیک ممکن است در صورت بهبودنیافتن بیماری با دوز اول دارو تا 3 روز ادامه یابد. اثربخشی درمان آنتی‌بیوتیکی به میزان حساسیت باکتری بستگی دارد. فلوئوروکوئینولون‌ها، موثرترین آنتی‌بیوتیک‌های مورد استفاده در درمان اسهال مسافرتی باکتریال هستند. هرچند تجویز آنها به دنبال افزایش میزان مقاومت به فلوئوروکوئینولون‌ها کاهش یافته‌است. به‌خصوص افزایش مقاومت نسبت به گونه‌های مختلف کمپیلوباکتر. ماکرولیدهایی نظیر آزیترومایسین به سرعت فلوئوروکوئینولون اثربخش نیستند اما در برابر کامپیلوباکتر مقاوم به فلوئوروکوئینولون فعالند. ماکرولیدها به‌عنوان یک آلترناتیو فلوئوروکوئینولون‌ها و درمان خط اول آنتی‌بیوتیکی در کودکان درنظر گرفته می‌شوند. ریفاکسیمین، که به همان اندازه سیپروفلوکساسین برای درمان اسهال مسافرتی موثر است، در درمان اسهال مسافرتی غیرمهاجم ناشی از گونه‌های مختلف اشریشیاکولی تاییدیه دارد.

ترکیب یک داروی ضدتحرک روده مانند لوپراماید به علاوه یک آنتی‌بیوتیک، سریع‌ترین میزان پاسخ‌دهی درمانی را دارد. داروهای ضدتحرک روده برای کاهش حرکات روده و بهبود علایم بالینی تجویز می‌شوند.

منبع: نشریه سپید شماره ۲۸۷، دکتر شیرین میرزازاده





.: Weblog Themes By Pichak :.


تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است | طراحی : پیچک

  • دانلود فیلم
  • ورود